28 VI 2026 Trzynasta Niedziela w ciągu roku
Ogłoszenia Duszpasterskie:
- Dzisiaj 70. rocznica Powstania Poznańskiego Czerwca 1956. Tysiące robotników wyszły na ulice Poznania, domagając się lepszych warunków życia, wyższych płac i poszanowania podstawowych praw obywatelskich. W modlitwie pamiętamy o tych, którzy wywalczyli nam demokrację i wolność dla naszej Ojczyzny.
- W poniedziałek, uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Ofiary składane podczas uroczystości na tacę przeznaczone na potrzeby Stolicy Apostolskiej.
- Nabożeństwo czerwcowe do wtorku włącznie o godz. 17.30 – serdecznie zapraszamy!
- W pierwszy czwartek dziękujemy Panu Bogu za dar Eucharystii, modlimy się o liczne i święte powołania kapłańskie i zakonne. 10 lipca w WSD w Sandomierzu rozmowa rekrutacyjna o 12.30
W pierwszy piątek oddajemy cześć Najświętszemu Sercu Pana Jezusa, okazja do pojednania się z Bogiem i bliźnimi 17.30-18.00. Z posługą sakramentalną do chorych i seniorów naszej parafii udamy się od godz. 9.00 Sudół, od 12.oo ulice wokół kaplicy. Święto Tomasza Apostoła.
W pierwszą sobotę oddajemy cześć Niepokalanemu Sercu Najświętszej Maryi Panny. Rocznica sakry i ingresu Ks. Bpa Krzysztofa Nitkiewicza, obejmujemy modlitwą naszego Ordynariusza. - 43 Piesza Pielgrzymka na Jasna Górę z Ostrowca Świętokrzyskiego z hasłem: „Maryja, Matka Miłosierdzia” wyrusza 4 sierpnia. 12 lipca w parafii Św. Jana Pawła II przy ul. Bałtowskiej 343 o godz. 16.00 Msza Święta, spotkanie przed pielgrzymkowe. Zapisy będą prowadzone również 2 i 3 sierpnia w Sali „Michael” Parafii św. Michała w godz. 18.30-19.00. 3 sierpnia w tych godzinach składamy bagaże. 4 sierpnia o 6.30 gromadzimy się w kościele św. Michała aby po 9 dniach, 12 sierpnia z pomocą Bożą i Matki Najświętszej i ludzi dobrej woli dotrzeć do celu. Na każdym etapie będzie możliwość dołączenia do pielgrzymki choćby na 1 dzień po uprzednim zgłoszeniu w mobilnym sekretariacie Bardzo serdecznie zapraszamy i prosimy o modlitewne wsparcie.
- Trwają prace przy nagłośnieniu kościoła. Bierzemy udział w akcji Caritas Diecezjalnej „Tornister pełen Uśmiechów” obejmując 18-ro dzieci z Domu Dziecka „Nasz Dom”.
- Zapowiedzi: Karol Mizera i Dominika Wrońska (3); Paweł Kosman i Marta Kubat (2).
- Dzieciom, młodzieży i dorosłym wyjeżdżającym na urlopy, letnie wycieczki, obozy, kolonie życzymy udanego, radosnego wypoczynku, ale też przypominamy, nie ma czasu wolnego od Pana Boga. Nie bójmy się manifestować naszej przynależności do Chrystusa i Kościoła.
Katecheza, 28 czerwca 2026.
Uczynki miłosierne względem duszy – urazy chętnie darować.
„Urazy chętnie darować” to jeden z uczynków miłosierdzia względem duszy. Dla wielu ludzi jest to jeden z najtrudniejszych uczynków. Łatwo jest bowiem pamiętać doznane krzywdy, wracać do bolesnych wspomnień i nosić w sercu żal. Przebaczenie nie oznacza jednak, że zło przestaje być złem a my udajemy, że nic się nie stało. Oznacza przede wszystkim uwolnienie własnego serca od nienawiści i pragnienia odwetu. Każdy człowiek prędzej czy później doświadcza zranienia. Ktoś nas zawiedzie, skrzywdzi, oszuka lub wypowie słowa, które pozostawią głęboką ranę. W takich chwilach rodzi się pytanie: czy będę pielęgnował urazę, czy spróbuję przebaczyć?
Prawdę o przebaczaniu objawia nam Jezus. Gdy św. Piotr pyta Go: „Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat zawini względem mnie? Czy aż siedem razy?”, Jezus odpowiada: „Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy” (Mt 18,21–22). Nie chodzi tu o dokładną liczbę przebaczeń. Jezus uczy, że przebaczenie nie może mieć wyznaczonej granicy. Chrześcijanin jest wezwany do nieustannego przebaczania, tak jak Bóg nieustannie przebacza człowiekowi.
Po pytaniu Piotra Jezus opowiada przypowieść o nielitościwym dłużniku. Król darował swojemu słudze ogromny dług, lecz ten sam sługa nie potrafił darować niewielkiej należności swojemu współbratu. W ten sposób Jezus pokazuje, że człowiek, który sam doświadczył Bożego miłosierdzia, nie może zamknąć serca przed drugim człowiekiem. Kto pamięta, jak wiele Bóg mu przebaczył, łatwiej uczy się przebaczać innym. Najpiękniejszym przykładem przebaczenia jest jednak sam Jezus na krzyżu. W chwili największego cierpienia nie wypowiada słów zemsty ani potępienia. Modli się za swoich oprawców: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią” (Łk 23,34). To właśnie na krzyżu objawia się pełnia Bożego miłosierdzia. Jezus przebacza tym, którzy Go odrzucili, wyszydzili i skazali na śmierć. Podobną postawę odnajdujemy u pierwszego męczennika, św. Szczepana. Umierając pod gradem kamieni, modli się za swoich prześladowców: „Panie, nie policz im tego grzechu” (Dz 7,60). Uczeń Chrystusa staje się podobny do swojego Mistrza właśnie wtedy, gdy potrafi przebaczyć.
Trzeba jednak dobrze zrozumieć, czym jest prawdziwe przebaczenie. Przebaczyć nie oznacza zapomnieć o krzywdzie ani udawać, że nic się nie wydarzyło. Nie oznacza również zgody na dalsze zło czy rezygnacji ze sprawiedliwości. Przebaczenie oznacza decyzję, że nie pozwolę, aby nienawiść zamieszkała w moim sercu. Rezygnuję z chęci odwetu i powierzam sprawiedliwość Bogu. Noszona latami uraza najbardziej rani tego, kto ją nosi. Człowiek zamyka się w przeszłości, nie potrafi cieszyć się teraźniejszością i coraz trudniej mu kochać. Przebaczenie nie zmienia przeszłości, ale może przemienić przyszłość. Uwalnia serce od ciężaru gniewu i otwiera je na pokój. Nieprzypadkowo Jezus umieścił przebaczenie w modlitwie „Ojcze nasz”. Każdego dnia modlimy się: „Odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom”. Prosimy Boga o takie miłosierdzie, jakie sami okazujemy innym. Dlatego przebaczenie nie jest jedynie pięknym ideałem, ale drogą każdego ucznia Chrystusa. Darowanie uraz nie jest oznaką słabości. Przeciwnie, wymaga wielkiej odwagi, pokory i zaufania Bogu. Człowiek, który przebacza, zwycięża zło dobrem i staje się podobny do Chrystusa. Wypełniając ten uczynek miłosierdzia, pozwalamy, aby Boża miłość zwyciężała tam, gdzie po ludzku wydaje się to niemożliwe. Dzięki temu nasze serce staje się coraz bardziej wolne i coraz bardziej podobne do serca Jezusa.
