24 V 2026 Zesłanie Ducha Świętego

Ogłoszenia Duszpasterskie

1. W uroczystość Zesłania Ducha Świętego, „Zielone Świątki”, kończymy okres Wielkanocy. „Duch Święty daje nam głębiej zrozumieć tajemnice Eucharystii i doprowadza nas do całej prawdy”. W naszej wspólnocie dzień I komunii Świętej: 28 Dzieci po raz pierwszy w pełni uczestniczy we Mszy Świętej.
2. Jutro, święto Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła.
3. We wtorek, Dzień Matki. Wdzięczna pamięć o naszych mamach, tych żyjących i tych, które Pan Bóg powołał już do siebie.
4. W środę Dzień Samorządu Terytorialnego o raz Dzień Pracownika Samorządowego. Nabożeństwo majowe i Msza Święta za samorządowców. Znak duchowego wsparcia i wdzięczności Kościoła za troskę o dobro wspólne i budowanie na odpowiedzialności, solidarności i wzajemnym szacunku.
5. W czwartek, święto Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana. Dzień modlitwy za powołanych do kapłaństwa, o ich świętość i wytrwałość w kapłańskim posługiwaniu. To 45. rocznica śmierci Błogosławionego Kardynała Stefana Wyszyńskiego.
6. W piątek  Nabożeństwo Majowe i Msza Święta na Kątach Denkowskich przy kapliczce o 17.00.
7. W przyszłą niedzielę, uroczystość Najświętszej Trójcy.
8. 4 czerwca Boże Ciało, proszę o przygotowanie Ołtarzy. 
9. II Diecezjalna Pielgrzymka Kobiet do Ożarowa 30 maja. Chętnych zapisujemy w zakrystii. Nabór do Diecezjalnego Studium Organistowskiego w Sandomierzu 2026/27. III Ogólnopolski Kongres Różańcowy i XIV Ogólnopolska Pielgrzymka  Żywego Rżańca na Jasną Górę 5-6 czerwca. Rekolekcje ze Św. Markiem Lectio Divina 3-11 lipca WSD Sandomierz. 
10. Pielgrzymka z Matki Odkupiciela do Gietrzwałdu, Świętek Lipki, Sokółki i Wilna 5-7 czerwca, koszt 1100 zł i 95,- E, zapisy 723-955-880. Pielgrzymka z Chrystusa Nauczyciela autokarem „Bałkańskim szlakiem modlitwy i piękna” do MB w Medjugorie 16-24 sierpnia, informacje 608 354 523.

Katecheza, 24 maja 2026.

UCZYNKI MIŁOSIERDZIA WZGLĘDEM DUSZY

– GRZESZĄCYCH UPOMINAĆ

Pierwszy uczynek miłosierdzia względem duszy może budzić trudne pytania. Gdy upominamy kogoś, łatwo pomyśleć, że stawiamy się ponad innymi i uważamy się za lepszych. Dawniej nazywano ten uczynek: „grzeszników nawracać”. Samo słowo „grzeszyć” oznacza zbłądzić, pomylić drogę. Między grzechem a zagubieniem istnieje więc ścisły związek. Św. Paweł przypomina, że wszyscy jesteśmy grzesznikami. W Liście do Rzymian cytuje Psalm 14: „Nie ma sprawiedliwego ani jednego… wszyscy zboczyli z drogi” (Rz 3,10–12). Dlatego, upominając innych, nie możemy zapominać o własnych słabościach. Nie upominamy dlatego, że jesteśmy lepsi, ale z troski i miłości do człowieka, który się zagubił.

Ważne jest też, by nie ranić drugiego człowieka i nie wytykać publicznie jego błędów. Fragment z Ewangelii św. Mateusza pokazuje bardzo delikatny i pełen szacunku sposób postępowania wobec człowieka, który popełnił grzech. Jezus mówi: „Gdy brat twój zgrzeszy przeciw tobie, idź i upomnij go w cztery oczy”. Już same te słowa pokazują, że najważniejsze jest dobro drugiego człowieka, a nie jego publiczne zawstydzenie.

Najpierw Jezus zachęca do osobistej rozmowy. Upomnienie ma odbyć się „w cztery oczy”, czyli dyskretnie, bez świadków i bez rozgłosu. Taki sposób daje drugiej osobie poczucie bezpieczeństwa i szansę na spokojne zastanowienie się nad swoim postępowaniem. Nie chodzi o oskarżanie czy udowadnianie winy, ale o próbę odzyskania relacji i pomocy drugiemu człowiekowi. Dlatego Jezus dodaje: „Jeśli cię usłucha, pozyskasz swego brata”. Celem upomnienia nie jest zwycięstwo w sporze, lecz pojednanie.

Ten fragment Ewangelii uczy także pokory. Człowiek upominający nie występuje jako sędzia, ale jako brat, który sam zna własne słabości. Powinien mówić z miłością i spokojem, a nie z gniewem czy poczuciem wyższości. Upomnienie wypowiedziane w złości łatwo może zranić i zamknąć drugiego człowieka, zamiast pomóc mu się zmienić.

Jezus pokazuje również cierpliwość i stopniowość działania. Jeśli rozmowa w cztery oczy nie przyniesie skutku, dopiero wtedy należy poprosić o pomoc jedną lub dwie osoby. Chodzi o to, aby wspólnie szukać dobra i prawdy, a nie wywierać presję. Dopiero ostatecznością jest zwrócenie się do całej wspólnoty. Widać więc, że Jezus nie zachęca do pochopnego osądzania, ale do cierpliwego towarzyszenia człowiekowi, który się pogubił.

Naszym zadaniem nie jest zawstydzanie ani osądzanie innych. Upomnienie staje się prawdziwym uczynkiem miłosierdzia wtedy, gdy pomaga człowiekowi dostrzec prawdę, odzyskać siłę i iść dalej dobrą drogą. Nawet gdy potrzebna jest rozmowa w większym gronie, dobro osoby zagubionej zawsze powinno być najważniejsze.

Szczęść Boże!