07 VI 2026 Dziesiąta Niedziela w ciągu roku
Ogłoszenia Duszpasterskie:
- Dziś dziesiąta niedziela w ciągu roku. Chcemy być bliżej Jezusowego Serca, które jest najpełniejszym wyrazem Bożej miłości, Bożego miłosierdzia. Adorujemy Pana Jezusa – Miłość Miłosierną ukrytą w Eucharystii.
- Pierwsza niedziela czerwca to Święto Dziękczynienia. Dziękujemy za dar Odkupienia. Dziękujemy sobie wzajemnie za wszelkie gesty dobroci i braterskiej, siostrzanej solidarności.
- Trwa oktawa Bożego Ciała. Codziennie do czwartku, o godz. 17.30 gromadzimy się na nabożeństwie do Serca Pana Jezusa i podążamy w procesji za Chrystusem utajonym w Najświętszym Sakramencie. W czwartek Błogosławieństwo wianków i ziół. O 23.00 Godzina Święta.
- W piątek, uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa. Rocznica pielgrzymki papieża Świętego Jana Pawła II do Ojczyzny i historyczne odwiedziny Sandomierza z przesłaniem „Błogosławieni Czystego Serca”. Nabożeństwo dziękczynne o 17.30, Msza Święta o 18.00. Modlitwa Apelowa o 21.00. W Sandomierzu uroczystości o 20.45 wspólna modlitwa przy figurze św. Jana Pawła II na Placu Papieskim i przemarsz do bazyliki katedralnej na czuwanie modlitewne.
- W sobotę, wspomnienie Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny. Ona nieustannie prowadzi nas do swego Syna i ciągle podpowiada: „Uczyńcie, co mój Syn wam powie…”. Rocznica nominacji ks. Bpa Krzysztofa Nitkiewicza na Biskupa Sandomierskiego.
- W poniedziałek ks. Proboszcz św. Jadwigi na Stawkach zaprasza o 18.00 na odpust.
- Serdeczne podziękowanie za przygotowanie, organizację i przebieg procesji Bożego Ciała. Wszystkim zatroskanym, zaangażowanym, uczestniczącym w publicznym wyznaniu wiary w Chrystusa Obecnego Bóg Zapłać. Ołtarze wyglądały imponująco, pięknie, dostojnie dla Uczczenia Eucharystii- Bożego Ciała.
- Zmiana tajemnic Różańcowych. Aby sport był narzędziem pokoju, spotkania, dialogu między kulturami i narodami oraz promował takie wartości jak szacunek, solidarność i rozwój osobisty.
- Zapowiedzi: Adrian Lewdorowicz i Oliwia Sadowska; Radosław Gądek i Karolina Góra.
Katecheza, 7 czerwca 2026.
Krzywdy cierpliwie znosić
Autor Księgi Mądrości Syracha poucza: „Cierpliwy do czasu dozna przykrości, ale później radość dla niego zakwitnie” (Syr 1, 22). Tekst ten zachęca nas do cierpliwego znoszenia krzywd. Zastanówmy się podczas dzisiejszej katechezy nad następującymi zagadnieniami: Czym jest w ogóle krzywda? W jakich środowiskach możemy jej doświadczyć? Czy zawsze trafnie ją oceniamy? Czy zawsze oznacza ona umyślne działanie powodujące cierpienie drugiej osoby? Odpowiedź na te pytana nie jest jednoznaczna. Z pewnością musi nam towarzyszyć świadomość wielkiej różnorodności charakterów, temperamentów, uwarunkowań środowiskowych każdego człowieka. Często jest tak, że to co dla jednego jest rzeczą zwykłą, dla drugiego jest nie do zniesienia i powoduje poczucie skrzywdzenia. Oczywiście są normy obiektywne, które dotyczą wszystkich, jednak w codziennych relacjach często problem tkwi w szczegółach.
Krzywd różnego rodzaju możemy doświadczać w wielu miejscach. W środowisku rodzinnym spotykamy się z odmiennymi poglądami, potrzebami i sposobami reagowania. Czasami trudno o wzajemne zrozumienie i jasną komunikację, bo uczucia zaciemniają trzeźwe patrzenie na sytuację i każdy chce pozostać przy swoim zdaniu. Stąd tutaj tak łatwo o krzywdzenie się trwające latami, bo wspólne zamieszkiwanie pod jednym dachem daje ciągle nowe okazje do wzajemnego ranienia się. Rany powstałe w wyniku tego bywają głębokie, bo wyrządzone przez najbliższe człowiekowi osoby: ojca, matkę, rodzeństwo czy same dzieci. Kolejnym miejscem znoszenia krzywd jest środowisko pracy, dziś tak często mówi się o zjawisku mobbingu. Wszelkie zbyt długotrwałe sytuacje stresowe mają czasami dramatyczne skutki dla życia poszczególnych pracowników. Jeśli braknie gotowości do zrozumienia i szanowania swoich często rozbieżnych poglądów, to praca staje się udręką.
Św. Siostra Faustyna zanotowała w swoim Dzienniczku: „Kiedy się żegnałam z siostrami i już miałam odjechać, jedna z sióstr bardzo mnie przepraszała, że mi tak mało dopomagała w obowiązku i że nie tylko mi nie dopomagała, ale że się starała zawsze utrudniać. Jednak ja ją w duszy uważałam za dobrodziejkę wielką, bo wyćwiczyła mnie w cierpliwości; do tego stopnia mnie ćwiczyła, że jedna ze starszych sióstr wyraziła się tak – że siostra Faustyna to albo głupia, albo święta, bo naprawdę przeciętny człowiek nie zniósłby tego, żeby tak ktoś stale robił na przekór. Ja jednak zawsze zbliżałam się do niej z życzliwością. Starała się ta pewna siostra tak utrudniać mi pracę w obowiązku, tak że pomimo mojego wysiłku, udało się jej nieraz coś zepsuć z tego, co było dobrze zrobione – jako mi sama przy pożegnaniu zeznała, przepraszając mnie bardzo. Nie chciałam wnikać w intencje jej, ale brałam to, jako doświadczenie Boże…” (Dz. 632).
Jezus mówił: „Jeśli kto chce pójść za Mną, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje” (Mt 16, 24). Często tym krzyżem może być cierpliwe znoszenie krzywd ze strony innych. Chodzi o to, aby przestać oczekiwać, że to inni się zmienią i uparcie żądać od nich przemiany. Wymaganie od innych, by byli tacy jak my chcemy nie prowadzi do niczego. Pierwszym krokiem do lepszego życia jest zmiana siebie. Stąd powinno się zrezygnować z łatwego osądzania innych, bo dopiero wtedy, gdy podejmiemy trud pracy nad sobą, będzie nam łatwiej zrozumieć bliźnich i znosić krzywdy przez nich zadawane. W jaki sposób odpowiadać na krzywdę? Nie nerwami, pełnym nienawiści słowem, rządzą odwetu, szukaniem sposobu odegrania się, ale milczeniem i modlitwą za prześladowców. Pan Jezus mówił: „Miłujcie nieprzyjaciół waszych i módlcie się za tych, którzy was prześladują” (Mt 5,44). Karę i odwet zostawmy zawsze Bogu, który jest Sędzią „żywych i umarłych” i tylko On zna najgłębsze motywy ludzkiego działania.
Szczęść Boże!
